Το απόγευμα της Πέμπτης 9 Ιούλη 2026, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποίησε κεντρική πολιτική εκδήλωση στην Αθήνα, στην Πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο, με τίτλο: Με την αντικαπιταλιστική Aριστερά για την ανατροπή. Την εκδήλωση συντόνισε η Λίνα Νέζου, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στη συνέχεια μίλησαν κατά σειρά τα μέλη της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αντωνία Βαφειάδου (ΕΚΚΕ), Σύλβια Κοιλάκου (ΚΟΜ.ΑΠ), Γιάννης Σηφακάκης (ΣΕΚ) και Νικόλας Σκούφογλου (ΟΚΔΕ-Σπάρτακος). 

Σε αυτή τη σελίδα παρουσιάζουμε τα βασικά σημεία της εισήγησης του Γ. Σηφακάκη. 

 Δεν κάνουμε αυτή τη συζήτηση εν κενώ, την κάνουμε ενώ η οργή του κόσμου ξεχειλίζει. Σήμερα το πρωί ένα εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο ανατινάχτηκε, ακόμα ένα «εργατικό ατύχημα» σε μια περιοχή που ανάμεσα στ’ άλλα προσπαθούνε να τη μετατρέψουνε σε μια νέα Σούδα. Ξεχειλίζει για τη δολοφονία του 20χρονου στο Άργος από τους μπάτσους της ΝΔ. Ξεχειλίζει, γιατί η κυβέρνηση δολοφονεί στο πλευρό των ΗΠΑ και του Ισραήλ και της γενοκτονικής τους επίθεσης στην Παλαιστίνη. Γιατί είναι η κυβέρνηση των Πλεύρηδων, του εγκλήματος της Πύλου, που βάζει στο στόχαστρο τους πρόσφυγες, προσπαθεί να στερήσει το άσυλο από τον Τζαβέντ Ασλάμ. 

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούμε να τους τσακίσουμε. Κι η απάντηση είναι ναι, για δυο λόγους. Γιατί οι αντίπαλοι μας δεν είναι αήττητοι. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι ένα πληγωμένο θηρίο που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του αλλά χάνει κι η ήττα του προκαλεί τεράστια προβλήματα στις κυρίαρχες τάξεις παγκόσμια.

Κι αυτή η ήττα είναι αποτέλεσμα και των μαζικών κυμάτων αντίστασης στις επιθέσεις που έχει κάνει η άρχουσα τάξη. Κι αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο. Χάνουνε, πρώτα απ’ όλα, γιατί υπάρχει αντίσταση στις ίδιες τις ΗΠΑ. Κι αυτό δεν περιορίζεται μόνο στις ΗΠΑ, το βλέπουμε στην Ευρώπη.

Ο Μητσοτάκης πόνταρε ότι θα κέρδιζαν ο Τραμπ κι ο Νετανιάχου κι έτρεχε να αναβαθμίσει την εμπλοκή της Ελλάδας στο πλευρό τους. Η ήττα τους κάνει τα αδιέξοδα της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης ακόμα μεγαλύτερα, τόσο γεωπολιτικά όσο και στο εσωτερικό. Προσπαθούν να πάρουν τη ρεβάνς, παίζοντας το χαρτί του ρατσισμού και του εθνικισμού. Όμως, αυτό δεν αλλάζει ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση πολιορκημένη από τους αγώνες που έχουν ξεσπάσει όλο αυτό το διάστημα. 

Τις απεργίες και τους αγώνες στα νοσοκομεία που «υποδέχονται» τον Γεωργιάδη όπως του αξίζει, την απόφαση του συνεδρίου της ΟΛΜΕ για απεργία τον Σεπτέμβρη, την απεργία της 24ης Ιούνη των εργαζόμενων στην οικοδομή, τον τουρισμό, τα τρόφιμα-ποτά, δηλαδή στη βαριά βιομηχανία του ελληνικού καπιταλισμού. Τους αγώνες που ενώνουν όλα τα μέτωπα, όπως την κινητοποίηση στις 19 Ιούνη για τα τρία χρόνια από το έγκλημα της Πύλου, με το σύνθημα «Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη». Το είδαμε στο φετινό Pride με τις παλαιστινιακές σημαίες να κυριαρχούν σε μια διαδήλωση ενάντια στον σεξισμό και την τρανσφοβία που εξαπολύει η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη.

Στρατηγική

Το ερώτημα είναι ποια Αριστερά μπορεί να σταθεί ισάξια των αγώνων που δίνει ο κόσμος για να μπορέσει να τους οδηγήσει στη νίκη. Κι εδώ ανοίγουν τα ζητήματα. Ο Τσίπρας θυμήθηκε την Αριστερά, γιατί όλοι πλέον καταλαβαίνουν ότι σε ένα τέτοιο «ακροατήριο» έχουν να απευθυνθούν. Πρόκειται για συμβολικές κινήσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα. Και το πρόβλημα είναι η στρατηγική του κοινοβουλευτικού δρόμου. Αυτό οδήγησε στις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς, την «κυβερνώσα Αριστερά» να ξεπουλήσει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος και να υπογράψει τα μνημόνια. Κι αυτό ήταν το πλαίσιο όλων των συμβιβασμών και της μετακίνησης προς τα δεξιά όταν βρέθηκε στην αντιπολίτευση. Κι αυτά δεν σβήνονται όσες συμβολικές κινήσεις κι αν κάνει ο Τσίπρας για να πάρει από την αριστερή δυσαρέσκεια.

Τα ίδια αδιέξοδα, όμως, μοιράζονται και οι υπόλοιπες διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Βαρουφάκης και το ΜέΡΑ25 για παράδειγμα. Όχι μόνο γιατί είναι αρχηγικό κόμμα αλλά γιατί συμμερίζεται την ίδια στρατηγική του κοινοβουλευτικού δρόμου. Το ίδιο και η Νέα Αριστερά που έσπασε προς τ’ αριστερά αλλά ένα κομμάτι της τώρα τρέχει στον Τσίπρα. Το αποτέλεσμα είναι ότι μένουν ακάλυπτοι χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που ξέρουν πολύ καλά τι έχει σημάνει η «κυβερνώσα Αριστερά» και κοιτάνε πιο πέρα, πιο αριστερά.

Σε αυτό το τοπίο έχει να κινηθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι φοβερή ευκαιρία για την αντικαπιταλιστική Αριστερά να παρέμβει σε μια περίοδο με αυτά τα χαρακτηριστικά. Και για να το κάνουμε χρειάζεται να είμαστε ξεκάθαροι/ες για δυο πράγματα. 

Χρειάζεται να είμαστε ξεκάθαροι πόσο αναγκαία είναι η αντικαπιταλιστική στρατηγική, η στρατηγική της επανάστασης και της ανατροπής αυτού του συστήματος. Δεν είναι αφηρημένη, κάτι που αφορά το μέλλον. Συνδέεται με τις αναζητήσεις και τα προχωρήματα του κόσμου που παλεύει. 

Εργατικός έλεγχος

Είναι πολύ συγκεκριμένες οι συνδέσεις. Δεν μπορεί η Αριστερά να είναι πίσω από τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις αυτού του κόσμου. Όταν αυτός ο κόσμος λέει οι ιδιωτικοποιήσεις, το κέρδος, σκοτώνουν, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγαίνει και λέει κρατικοποιήσεις χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά και με εργατικό έλεγχο. Όταν το κίνημα διαδηλώνει με το σύνθημα From the river to the sea Palestine will be free, τότε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγαίνει και λέει, ναι, είμαστε για μια Παλαιστίνη ελεύθερη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο. Είμαστε ενάντια στους εξοπλισμούς, για να κλείσουν οι βάσεις και έξοδο από το ΝΑΤΟ με διεθνιστική αντιμετώπιση ενάντια στον αντιδραστικό ελληνο-τουρκικό ανταγωνισμό για τον έλεγχο των ΑΟΖ. 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγαίνει και λέει ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες, κάτω τα χέρια απ’ το άσυλο του Τζαβέντ  Ασλάμ κι όλων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγαίνει και λέει ότι ο σεξισμός φέρνει τις γυναικοκτονίες κι άρα χρειάζεται σύγκρουση με όλες τις σεξιστικές επιθέσεις της κυρίαρχης τάξης. Κι όλα αυτά σαν κομμάτι ενός αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος με προοπτική την ανατροπή του καπιταλισμού από την εργατική τάξη που παίρνει στα χέρια της την εξουσία. 

Το δεύτερο, όμως, που πρέπει να προσέξουμε και να κάνουμε είναι ότι μαζί με την αντικαπιταλιστική στρατηγική χρειαζόμαστε μια ενιαιομετωπική τακτική. Μια τακτική ενωτικής δράσης με όλον τον κόσμο που ψάχνει και παλεύει. Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να τραβήξει το αυτί στον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη να είναι πιο μετρημένοι, να μην αφήνουν περιθώρια στα «ακραία στοιχεία» της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ένας επιπλέον λόγος γιατί χρειάζεται πλατιά απεύθυνση σε αυτόν τον κόσμο της Αριστεράς που οι ηγεσίες του τού γυρνάνε την πλάτη και κοιτάνε προς τα δεξιά. 

Βρισκόμαστε σε μια προεκλογική περίοδο που δεν είναι «ήρεμα νερά». Οι αγώνες είναι μπροστά μας. Κλιμακώνουμε αυτούς τους αγώνες για να ανατρέψουμε την κυβέρνηση της ΝΔ. Αυτό δεν θα γίνει περιμένοντας την κάλπη. Κι έτσι να εξασφαλίσουμε ότι οποιαδήποτε κυβέρνηση τη διαδεχτεί, σε όποιον συνδυασμό και αν καταλήξουν, θα έχει να αντιμετωπίσει τη δύναμη ενός τέτοιου κινήματος. 

Και γι’ αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να βγει μαχητικά κι ενωτικά σε όλες τις μάχες. Η πρώτη την επόμενη βδομάδα, την Τρίτη 14 Ιούλη στην απεργία ενάντια στη συνταγματική αναθεώρηση. Είναι μια τεράστια επίθεση και στους εργαζόμενους στο δημόσιο με την άρση της μονιμότητας αλλά και στην νεολαία τους εκπαιδευτικούς με τη κατάργηση του άρθρου 16. 

Έχουμε να συνεχίσουμε την πάλη ενάντια στον πόλεμο. Το καλοκαίρι δεν τελειώνουν οι πολεμικές εξορμήσεις ούτε η γενοκτονία των Παλαιστίνιων. Έχουμε μπροστά μας την 9η Αυγούστου που όπως πέρσι στις 10 οι παλαιστινιακές σημαίες θα ανεμίζουν παντού και θα πάμε για τις 10 Οκτώβρη, τρία χρόνια απ’ το ξεκίνημα της γενοκτονίας διεκδικώντας να έχουμε όχι μόνο μεγάλα συλλαλητήρια αλλά και απεργία όπως κάναμε και πέρσι. 

Έχουμε τη σύγκρουση με τον ρατσισμό, οι δολοφόνοι της Πύλου δεν έχουν δικαστεί. Θα πάμε προεκλογικά ανοίγοντας αυτά τα μέτωπα που δεν τολμάει να ανοίξει η Αριστερά του κοινοβουλευτικού δρόμου γιατί φοβάται ότι θα χάσει ψήφους. Αλλά εμείς ξέρουμε ότι αυτό θέλει ο κόσμος που παλεύει. Μια Αριστερά που δεν μασάει τα λόγια της και λέει «σύνορα ανοιχτά». 

Μέσα από αυτές τις μάχες, από αυτή την ενωτική δράση συνεχίζουμε τον συντροφικό διάλογο με όλον τον κόσμο της Αριστεράς για να τον κερδίσουμε στην στρατηγική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.  

Γιάννης Σηφακάκης