50 χρόνια ΣΕΚ - Η δύναμη του κινηματογράφου στην υπηρεσία του αγώνα

Ο Στέλιος Μιχαηλίδης που σκηνοθέτησε την ταινία «50 χρόνια αγώνες» μίλησε στον Δημήτρη Δασκαλάκη για αυτή την προσπάθεια.

 

Παρουσίασε μας με δυο λόγια την ταινία «50 χρόνια αγώνες» που προβάλλεται αυτές τις μέρες στις γειτονιές.

Το «50 χρόνια αγώνες» είναι μια ταινία που φτιάχτηκε για να συνοδεύσει τις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 50 χρόνων του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Μέσα από συνεντεύξεις με συντρόφισσες και συντρόφους –μέλη και μη του ΣΕΚ–, αποσπάσματα από εκδηλώσεις και αρχειακό υλικό εξιστορεί το πώς μια μικρή ομάδα επαναστατών που ξεκίνησε στα χρόνια της χούντας έφτασε πέντε δεκαετίες μετά να εξελιχθεί σε μια από τις πιο σημαντικές οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα.

Δεν είναι ένα ιστοριογραφικό ντοκιμαντέρ από την άποψη ότι δεν επιδιώκει να συμπεριλάβει το σύνολο των μαχών, μικρών και μεγάλων, που έδωσε το ΣΕΚ αυτά τα 50 χρόνια. Άλλωστε είναι τόσες πολλές που δεν θα χωρούσαν στη χρονική διάρκεια μιας ταινίας που η χρησιμότητά της είναι να παίζεται σε εκδηλώσεις – δημόσιες προβολές και να ανοίγει τη συζήτηση. Βάζει τους πιο σημαντικούς σταθμούς στους οποίους η ΟΣΕ και το ΣΕΚ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για το ξεδίπλωμα του κινήματος, ενώ παράλληλα σαν οργάνωση εξελισσόταν και δυνάμωνε παίρνοντας όλο και μεγαλύτερες πρωτοβουλίες.

Από την περίοδο της παρανομίας και το πώς τα πρώτα επαναστατικά έντυπα έφταναν στην Ελλάδα από τους συντρόφους/ισσες που ζούσαν στο εξωτερικό, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και την έκρηξη των εργατικών αγώνων της Μεταπολίτευσης. Από την έκδοση της Εργατικής Αλληλεγγύης τη δεκαετία του ’80 σε μια προσπάθεια της ΟΣΕ να παρέμβει και να συνδεθεί με τις απεργίες που συγκρούονταν με τις πρώτες επιθέσεις του ΠΑΣΟΚ, στην περίοδο της κυβέρνησης Μητσοτάκη και τη μεγάλη απεργία της ΕΑΣ. Από τις μάχες ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες ξεκινώντας με την αντίσταση στα πρώτα ρατσιστικά πογκρόμ εναντίον των Αλβανών μεταναστών στις αρχές της δεκαετίας του ’90, φτάνοντας στο κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες την τελευταία δεκαετία και φυσικά τον ρόλο που έπαιξε το ΣΕΚ και η ΚΕΕΡΦΑ ενάντια στους νεοναζί τόσο στις γειτονιές όσο και για τη δίκη και την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Τη διεθνιστική στάση της ΟΣΕ στο Μακεδονικό όπου σύντροφοί μας οδηγήθηκαν σε δίκη αλλά τελικά δικαιώθηκαν. Το κίνημα ενάντια στο σεξισμό και την ομοφοβία. Τις μεγάλες αντικαπιταλιστικές διαδηλώσεις στην Πράγα και τη Γένοβα. Τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο και το αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Τις εξεγέρσεις της νεολαίας, με τις φοιτητικές καταλήψεις του 2006 -2007 και την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008. Τη συγκρότηση των μετώπων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς με την ΕΝΑΝΤΙΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και φυσικά τη δεκαετία των μνημονιακών επιθέσεων και των μεγάλων εργατικών αγώνων μετά το 2010, τον αγώνα στην ΕΡΤ, το Δημοψήφισμα του 2015 κλπ.  

Βασική επιδίωξη τελικά είναι δίνοντας την εικόνα όλης αυτής της πενηντάχρονης πορείας και του ρόλου που παίξαμε στους μεγάλους σταθμούς των εργατικών αγώνων, να γίνει ένα προσκλητήριο οργάνωσης. Ένα ακόμα εργαλείο για να φέρει περισσότερους αγωνιστές κι αγωνίστριες στις γραμμές του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Όπως ακούγεται κάποια στιγμή «δεν είμαστε κόμμα του ρεφορμιστικού δρόμου. Δεν μας αρκεί η αναγνώριση. Θέλουμε ο κόσμος που δίνει αυτή την αναγνώριση να κάνει το επόμενο βήμα. Ότι το παλεύουμε μαζί».

Το ΣΕΚ για τη συμπλήρωση 50 χρόνων δράσης έκανε εκδηλώσεις, αφιέρωσε άρθρα στην εφημερίδα του και το περιοδικό του, εξέδωσε βιβλίο, έβγαλε φυλλάδιο. Γιατί και μια ταινία;

Οι επαναστάτες για περισσότερο από έναν αιώνα εκτιμούν και χρησιμοποιούν τον κινηματογράφο και την κινούμενη εικόνα για να φτάσουν πιο μακριά οι ιδέες τους. Ο Τρότσκι στο βιβλίο του «Προβλήματα της καθημερινής ζωής» αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο που καλεί τους Μπολσεβίκους να θέσουν το νέο τότε σινεμά σαν όπλο στη φαρέτρα τους.

Αλλά και στην ίδια την ιστορία της ΟΣΕ και του ΣΕΚ δεν είναι κάτι καινούργιο. Ένα μέρος του «50 χρόνια αγώνες» είναι αφιερωμένο στον σκηνοθέτη Κώστα Χρονόπουλο. Από τους πρώτους αγωνιστές που εντάχθηκαν στην Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση στα χρόνια της χούντας κι έφτιαξε μέσα στην παρανομία το 1971 την ταινία «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Μια ταινία που δεν μασάει τα λόγια της για το τι γινόταν στην Ελλάδα επί δικτατορίας και με τις προβολές της στο εξωτερικό εκείνα τα χρόνια ξεφτίλισε το καθεστώς κι ενέπνευσε αλληλεγγύη στο αντιδικτατορικό κίνημα. Αντίστοιχα και τα επόμενα χρόνια προβολές βίντεο που έφτιαχναν σύντροφοι, μετέφεραν το μήνυμα από μεγάλους αγώνες. Η ταινία «Η νέα υπερδύναμη» για το αντιπολεμικό κίνημα 2003-2005 έκανε έναν γύρο προβολών αντίστοιχο, ίσως και μεγαλύτερο από αυτόν για τα 50 χρόνια του ΣΕΚ. Τα βίντεο από τις διαδηλώσεις στην Πράγα το 2000 και στη Γένοβα το 2001, το ίδιο. Η ταινία «Ο Αγώνας» του Θόδωρου Μαραγκού και της Ομάδας των 6 –που επίσης μέρος της χρησιμοποιείται στο «50 χρόνια αγώνες»– είναι βασικό εργαλείο για όποιον θέλει να μιλήσει για τους αγώνες της Μεταπολίτευσης.

Την τελευταία δεκαετία με τη βοήθεια του διαδικτύου έχουμε συστηματοποιήσει αυτή τη δουλειά. Με τη συντρόφισσα Αλεξάνδρα Μαρτίνη, το σύντροφο Κυριάκο Μπάνο και τη βοήθεια πολλών ακόμα, ξεκινήσαμε το 2010 υπό το όνομα Information 

Libre να φτιάχνουμε βίντεο καταγράφοντας εκατοντάδες απεργίες, αντιφασιστικές κι αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, εργατικούς αγώνες, συναυλίες αλληλεγγύης, συζητήσεις κι εκδηλώσεις κλπ. Ουσιαστικά σε όλα τα παραπάνω – μαζί με τις καινούργιες συνεντεύξεις που πήραμε οι δημοσιογράφοι της Εργατικής Αλληλεγγύης και άφθονο φωτογραφικό υλικό από το αρχείο της εφημερίδας - έχει στηριχτεί και το οπτικό υλικό του «50 χρόνια αγώνες».

Ποια θα είναι η διαδρομή της ταινίας;

Προβλήθηκε πρώτη φορά στις 5 Δεκέμβρη στο γήπεδο του Πανελληνίου, στη μεγάλη εκδήλωση για τα 50 χρόνια του ΣΕΚ. Από την περασμένη εβδομάδα έχει ξεκινήσει γύρος προβολών που οργανώνουν οι πυρήνες του ΣΕΚ σε γειτονιές και σχολές. Στόχος είναι να προβληθεί σε όσο το δυνατόν περισσότερα σημεία, εργατικούς χώρους και χώρους νεολαίας. Στο τέλος αυτού το γύρου προβολών θέλουμε η ταινία να έχει βοηθήσει σε δυο πράγματα: Στο να βγουν νέοι και παλιοί σύντροφοι/ισσες που θα τη δουν, πιο αποφασισμένοι για την οργάνωσή τους και οι φίλοι κι επαφές των πυρήνων να κάνουν το βήμα να οργανωθούν. Προφανώς στη συνέχεια η ταινία θα ανέβει στο διαδίκτυο και θα είναι διαθέσιμη σε όλες και όλους.